Nic, którego nie ma, i nic, które jest

Marcin Sendecki

Wallace Stevens po polsku

Wallace Stevens „Żółte popołudnie”, przeł. Jacek Gutorow, Biuro Literackie, Wrocław 2008, s. 116, 29 zł

Garść wierszy w czasopismach, mikroskopijny tomik tłumaczeń Jarosława Marka Rymkiewicza w latach 60. – tyle było, do dziś, polskiego Stevensa. Książka  Jacka Gutorowa przynosi wreszcie obszerniejszy wybór wierszy autora, który dość powszechnie uznawany jest za najwybitniejszego twórcę XX-wiecznej amerykańskiej poezji, wciąż nie do końca przeniknionego i stale inspirującego, czym dystansuje tak potężnych rywali jak Eliot czy Pound.
W tytule tej notki cytuję zakończenie klasycznego wiersza „The Snow Man” (czyli „Bałwan”, nie umiem dociec, czemu tłumacz dał w przekładzie „Bałwana ze śniegu”) ze sławnego, debiutanckiego tomu „Harmonium” (1923) – i zdaje mi się, że tych parę słów udatnie zapowiada trudną i piękną przygodę, jaką dla każdego może się okazać lektura Amerykanina. Gutorow, którego przekłady – na moje ucho – brzmią bardzo dobrze po polsku, w instruktywnym posłowiu ładnie pisze o przygodzie nie tylko lekturowej, lecz także i prawdziwie egzystencjalnej. Wielce prawdopodobne. Wallace Stevens (1879–1955), w cywilu szacowny menedżer firmy ubezpieczeniowej w Hartford w stanie Connecticut, był bowiem jednym z tych szamanów słowa, którzy spożytkowali talent, badając świat i ludzką naturę. I jest.

Marcin Sendecki
„Przekrój” 32-33/2008

wpisz swój komentarz

Tytuł:		Pseudonim:
Treść:		E-mail:		Zapisz
	Edipresse Polska S.A. zastrzega sobie prawo do usuwania komentarzy łamiących polskie prawo lub zasady dobrego wychowania.

komentarze do artykuŁu

Wszystkie