Gojira kontra reszta świata

Łukasz Dunaj

Francja nigdy nie liczyła się na metalowej mapie świata. Zapewne ekstremalne dźwięki nie przegryzały się z wyrafinowanymi gustami artystów wypieszczonych prozą Flauberta i subtelnymi etiudami Debussy’ego

 Gojira „The Way Of All Flesh”, Listenable, 45,90 zł

Ten niewytłumaczalny stan zmienił się trzy sezony temu, wraz z nadejściem „From Mars To Sirius”. Przestrzenna, potężna muzyka Gojiry rzucała pomost pomiędzy stylistycznymi podziałami, stąpając jednocześnie po twardym, deathmetalowym gruncie. Przez ostatnie lata formacja, której przewodzi Joe Duplantier (znany ostatnio z udziału w Cavalera Conspiracy), solennie odrobiła lekcje, jakie dało jej życie w trasie. Określenie „dojrzałość” jest w przypadku „The Way Of All Flesh” równie kliszowe, co kluczowe. Gojira płynnie łączy dyscyplinę techniczną z rozmachem formalnym. Nie gubi przy tym agresji, ale też świadomości, że w całym tym hałasie chodzi przede wszystkim o dobrą piosenkę. Porównywani zarówno do Meshuggah, jak i Neurosis, obecnie kroczą już własną ścieżką, na którą nikt inny nie ma wstępu. Oczywiście, w najbardziej gwałtownych momentach słyszę gitarowe bicia, będące pokłonem dla dziedzictwa Morbid Angel, to znów kosmiczne okruchy, rozrzucone 15 lat temu przez Pestilence na płycie „Spheres”. Kilka innych detali zdradza fascynację Toolem i postmetalowymi zespołami pokroju Isis. Ale to tylko zostawiane jakby od niechcenia tropy, abyśmy nie zgubili się doszczętnie w labiryncie Gojirowego uniwersum. Nie ma znaczenia czy słuchamy najbardziej epickich, wielopłaszczyznowych kompozycji w rodzaju utworu tytułowego, czy dostajemy po łbie stutonowym riffem „Vacuity”. Opad szczęki wydaje się najwłaściwszą reakcją obronną organizmu.

Przekroj.pl

wpisz swój komentarz

Tytuł:		Pseudonim:
Treść:		E-mail:		Zapisz
	Edipresse Polska S.A. zastrzega sobie prawo do usuwania komentarzy łamiących polskie prawo lub zasady dobrego wychowania.

komentarze do artykuŁu

Brak opinii.